Het slot van een Kirchentag is altijd een massaal feestje op het festivalterrein. Nog één keer wordt alles uit de kast gehaald en ZDF zendt dat uit in HD.
Veel bezoekers hebben in de afgelopen dagen al kennisgemaakt met de plek waar dit event zal plaatsvinden: een betonnen plein zonder schaduw, waar menselijke aanwezigheid slechts tijdelijk mogelijk is. Voor mij is het bovendien ver van mijn logeeradres en zo worden alternatieven aantrekkelijk. Ik besluit naar de Martinskirche in Sindelfingen te gaan, waar in de dienst de Schlussgottesdienst op de beamer te volgen is.
De kerk voelt als een reis in de tijd. Boven de hoofdingang staat de datum van de inwijding: 4 juli 1083. Hoog boven het koor is het houten plafond beschilderd met de symbolen van de vier evangelisten.
De dienst wordt een speciale ervaring. Wij maken de afspraak dat wij in de kerk alles volgen tot de Heilige Maaltijd, want daarbij willen wij geen toeschouwers, maar deelnemers zijn. Als het zover is, gaat de beamer uit en direct verandert de atmosfeer in de kerk. In de zeskoppige muziekgroep speelt een jongen van een jaar of twaalf tuba en hij doet dat zo smeuïg en bescheiden dat het klinkt alsof er in de verte een mannenkoor staat te neuriën. De slagwerker is subliem en dat mag ook wel want wij zingen een Sanctus uit Puerto Rico. Wereldmuziek is ook een kenmerk van een Kirchentag.
De preek die vanaf de betonnen vlakte naar ons toe komt, stelt nog een laatste keer scherp op een kernprobleem van onze tijd: er moet en zal ons veel wijsheid gegund worden om het goede leven waardig te houden.
Zum Schluss: Klüger geworden?
Wie al mijn blogs gelezen heeft, mag niet verbaasd zijn over mijn positie. Ik ben een hartelijk voorstander van een Kirchentag. Het is een paar dagen hard werken, maar de inspiratie en energie die je opdoet, zijn uniek.
Tot ziens in Berlijn 2017!