Onder een zon die schijnt als in het Midden Oosten, organiseert Nes Ammim Deutschland een gesprek tussen een Palestijn en jonge vrijwilligers uit Nes Ammim. Het gesprek mag laten zien dat ‘Opkomen voor Palestijnen mogelijk is, zonder een vijand van Israël te worden.’
Hilal is een Palestijnse student, die in Dresden dokter wil worden. Hij is opgegroeid in Abu Snan en kent Nes Ammim dus van nabij.
Eerst willen wij weten hoe relevant het is om voor Palestijnen op te komen. Hilal vertelt dat sommige beroepen in de praktijk voor een Palestijn vrijwel onbereikbaar zijn en dat universiteiten in de loop der jaren allerlei drempels hebben opgeworpen. Je kunt die wel overwinnen, maar gastvrij voelt dat niet. Vandaar zijn studeren in Dresden.
“Maar in het dagelijks leven dan?” De vraag komt van Rainer Stuhlmann die als moderator optreedt. Nu komen de vrijwilligers met voorbeelden. Vooral Peter Noak vertelt hoe hij in de keuken werkte met een Palestijnse en een Joodse kok. Zij stonden dichterbij elkaar, dan bij hem als jonge Europeaan. Ook worden voorbeelden genoemd uit de excursies en ontmoetingen met Joden in de omgeving, die erop wijzen dat samenwerken en -leven wel degelijk mogelijk is.
“En de laatste verkiezingsuitslag? Wat zegt die?” Rainer wil geen makkelijke antwoorden. Hilal reageert: “Verkiezingen hebben geen betekenis. Na de uitslag zie je dezelfde gezichten terug. Ik ben ook niet gaan stemmen.” Peter: “Veel mensen in Duitsland hebben ook die houding, maar dan laat je wel een kans liggen.”
Een van de bezoekers wordt het nu te warm, hij staat op, neemt het woord en spreekt een zegenwens uit voor Israël. “Bedankt” zegt Rainer en met een knipoog voegt hij eraan toe: “Wij vatten dat op als een wens voor ieder die in Israël woont.”

Rainer & Tjitte
De gelegenheid moest uiteraard te baat genomen worden om snel wat ervaringen uit te wisselen.